Jak tworzyć badania społeczne, które pomagają lepiej rozumieć potrzeby odbiorców/odbiorczyń kultury? Jak projektować narzędzia badawcze, które są dostępne, zrozumiałe i przyjazne dla osób biorących udział w badaniu? W jaki sposób przygotować ich wersję papierową i internetową? Odpowiedzi na te pytania wspólnie poszukiwaliśmy podczas warsztatów poświęconych badaniu inkluzywności i dostępności w kulturze.
Spotkanie miało praktyczny charakter. Uczestniczki i uczestnicy poznawali proces tworzenia badań – od formułowania problemów badawczych, przez dobór odpowiednich metod i narzędzi, aż po projektowanie kwestionariuszy oraz planowanie całego procesu badawczego. Szczególną uwagę poświęciliśmy temu, jak uczyć prowadzenia badań osoby, które angażują się społecznie i wolontariacko, ale nie posiadają wykształcenia socjologicznego.
Rozmawialiśmy także o tym, czym jest dostępność i inkluzywność w kulturze, jakie potrzeby mogą mieć różne grupy odbiorców oraz jaka odpowiedzialność spoczywa na instytucjach kultury. Zastanawialiśmy się, czy badania powinny pełnić wyłącznie funkcję diagnostyczną, czy przede wszystkim stanowić punkt wyjścia do wprowadzania realnych zmian, które zwiększają dostępność oferty kulturalnej.
Warsztaty były przestrzenią intensywnych dyskusji, wymiany doświadczeń i wspólnego poszukiwania rozwiązań. Szczególnie wartościowe było zaangażowanie osób, które – mimo braku wcześniejszego doświadczenia w badaniach społecznych – chcą zdobywać nowe kompetencje, aby lepiej odpowiadać na potrzeby swoich lokalnych społeczności.
To właśnie taka otwartość na różnorodne perspektywy i gotowość do dostrzegania barier, z którymi mierzą się inni, stanowią pierwszy krok do tworzenia kultury bardziej dostępnej, inkluzywnej i odpowiadającej na potrzeby wszystkich odbiorców/odbiorczyń.
